Ανακοίνωση της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας
3 χρόνια από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη.
Τρία χρόνια από τη στιγμή που 57 ζωές χάθηκαν, όχι από «ανθρώπινο λάθος», αλλά από συστηματικές παραλείψεις, πολιτικές επιλογές και εγκληματική αδιαφορία για την ασφάλεια στον σιδηρόδρομο.
Η κατάσταση στον ελληνικό σιδηρόδρομο, πριν και μετά το έγκλημα, ήταν και παραμένει αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης, της ιδιωτικοποίησης, της απουσίας βασικών συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής στο όνομα του κέρδους.
Ως φωτορεπόρτερ, βρεθήκαμε εκεί.
Καταγράψαμε την καταστροφή, τον πόνο, την οργή.
Η εικόνα έγινε τεκμήριο. Έγινε μνήμη.
Αυτή η μνήμη δεν έμεινε ακίνητη.
Ταξίδεψε σε πόλεις σε όλη τη χώρα μέσα από την έκθεση «23:21», όπου ο χρόνος δεν μετριόταν σε μέρες ή χρόνια, αλλά σε μια παγωμένη στιγμή.
Μια στιγμή που επαναλαμβάνεται.
Οι εικόνες δεν ζητούν απλώς να ιδωθούν, αλλά να αντέξουν — απέναντι στη λήθη, απέναντι στη συγκάλυψη.
Το έγκλημα στα Τέμπη δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντίστοιχα σιδηροδρομικά δυστυχήματα στην Ισπανία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. αποδεικνύουν ότι, όπου η ασφάλεια θεωρείται κόστος και όχι υποχρέωση, οι εργαζόμενοι και οι επιβάτες το πληρώνουν με τη ζωή τους.
Η ίδια λογική διαπερνά συνολικά τους χώρους δουλειάς.
Το πρόσφατο έγκλημα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, με πέντε νεκρές εργάτριες, ανέδειξε για ακόμη μία φορά την πλήρη απουσία μέτρων υγείας και ασφάλειας και την εργοδοτική ασυδοσία.
Μόνο τον τελευταίο χρόνο, πάνω από 200 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους στην Ελλάδα — άνθρωποι που έφυγαν από το σπίτι τους για ένα μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ ξανά πίσω.
Θάνατοι που βαφτίζονται «εργατικά ατυχήματα», για να συγκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες: εντατικοποίηση, ελλιπείς έλεγχοι, κρατική ανοχή.
Η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας δηλώνει ξεκάθαρα:
Δεν ξεχνάμε. Δεν συνηθίζουμε τον θάνατο.
Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.
Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην ενημέρωση, την ελεύθερη καταγραφή και τη συλλογική μνήμη.
Στεκόμαστε δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων, στους εργαζόμενους που αγωνίζονται για ασφαλείς συνθήκες δουλειάς και μετακίνησης.
